خيلي از ما اين نسلي‌ها، كودكي‌مون رو با كتاب‌هايي با نقاشي‌هاي قشنگ و شعر‌هاي باحالش گذرونديم از جمله:

«حسني نگو يه دسته گل»

«مرغه و دزد فلفلي» و ...

و هنوز با اون‌ها خاطرات داريم، حالا استاد «منوچهر احترامي» ديگه نيست! ديگه نيست كه يك «حسني» جديد بنويسه خدا بيامرزدت عموي عزيز.

براي بعضيا كه اينو بخونه و اينو گوش بده.

چون كودكي يتيم،

چشم‌انتظار نگاه محبت‌آميزي هستم

و تو

به دنبال رستگاري به همه جا سر مي‌زني!

بايد آفرين گفت و صدها آفرين. بر رييس دولتي كه حكومتش لاييك (نه ضد خدا) است و خودش ادعاي جانماز آب‌كشيدن ندارد و مردمش را مرفه مي‌خواهد و به فلسطين و حماس كمك مي‌كند و با اسراييل روابط دارد و اسلام‌گراست.

اما در برابر ظلم مي‌ايستد. آفرين آفرين

اينجا را بخوانيد.

و اينجا

سپس اينجا را ببينيد.

اما آقاياني كه ادعاي نهار خوردن با امام زمان (عج) را دارند آيا جرأت چنين كاري دارند؟

سایه ها زیر درختان در غروب سبز می‌گریند
شاخه‌ها چشم انتظار سرگذشت ابر
 و آسمان چون من غبار آلود دلگیری
باد بوی خاک باران خورده می‌آرد
سبزه‌ها در رهگذر شب پریشانند
آه کنون بر کدامین دشت می‌بارد
باغ حسرتناک بارانی‌ست
چون دل من در هوای گریه‌ي سیری.

(سايه)

سلام

مي‌دونم كه خيلي ناراحتي، خيلي!

بيشترش از دست منه! البته بزرگي مي‌كني و مي‌گي نه!

مي‌خواستم بگم:

«آقا غوله» منتظره كه براش دوباره نامه بنويسي

«روباه» هم منتظره كه پسرك دوباره دستي به سر و گوشش بكشه

راستي دلت «عسل» نخواسته؟

دله همه‌ي ماها برات تنگ شده

من و آقا غوله و روباه.

برگرد پيشمون اگه مي‌شه!!!

مردي بود كه گمان مي‌كرد «علي‌آباد» شهري است.

مردي بود كه گمان مي‌كرد «مهندس» است.

مردي بود كه گمان مي‌كرد «دشمن در كمين» است.

و

مردي بود كه گمان نمي‌كرد «عادل» است.

آن سه مرد، سر اين مرد را بريدند.

خون‌بهاي «عادل» امضاي اين اعتراضيه است.