در خاك گلدانم طلا يافته‌اند...

هر چند ز سوختن ندارم باكي /// پروانه كجا و آتش طور كجا

(بشنويد آهنگي قديمي با اشعاري از ابوسعيد ابوالخير)

و من در انتظار...

و

                                که

                                  بدان پناه برم.

گاهی آتشی میخواهم

                              که

                                سرمایم را فراری دهد.

گاهی برق نگاهی

                       که

                           بند از دلم بگسلد.

و گاهی...

             و همیشه

                         تو را.

كار جنون ما به تماشا كشيده‌است /// يعني تو هم بيا كه تماشاي ما كني

تا كي به انتظار قيامت توان نشست /// برخيز تا هزار قيامت به پا كني

(فروغي بسطامي)

زاهد و سبحه‌ي صد دانه و ذکر سحری /// من و پیمودن پیمانه و دیوانه‌گری

 تا سر خود نسپردیم به خاک در دوست/// خاطر آسوده نگشتیم از این دربه دری

تا زدم لاف هنر خواجه به هیچم نخرید/// بی هنر شو که هنرهاست در این بی هنری

Als die Nazis die Kommunisten holten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Kommunist.

Als sie die Sozialdemokraten einsperrten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Sozialdemokrat.

Als sie die Gewerkschafter holten,
habe ich nicht protestiert;
ich war ja kein Gewerkschafter.

Als sie die Juden holten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Jude.

Als sie mich holten,
gab es keinen mehr, der protestieren konnte.

Martin Niemoeller

آنگاه كه نازي‌ها «كمونيست‌ها» را بردند، من اعتراضي نكردم.

چون من «كمونيست» نبودم.

آنگاه كه آنها «سوسيال دموكرات‌ها» را بردند، من هيچ نگفتم.

چون من «سوسيال دموكرات» نبودم.

آنگاه كه «اعضاي اتحاديه‌هاي كارگري» را بردند، من اهميتي ندادم.

چون من عضو «اتحاديه» نبودم.

آنگاه كه «يهوديان» را مي‌بردند، من فقط نگريستم.

چون من «يهودي» نبودم.

سپس «من» را بردند و ...

ديگر كسي نمانده بود تا اعتراضي بكند.

مارتين ني‌مولر

تو با كدام باد مي‌روي؟

هله نومید نباشی که تو را یار براند		گرت امروز براند نه که فردات بخواند
در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا		ز پس صبر تو را او به سر صدر نشاند
و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها		ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند
نه که قصاب به خنجر چو سر میش ببرد		نهلد کشته خود را کشد آن گاه کشاند
چو دم میش نماند ز دم خود کندش پر		تو ببینی دم یزدان به کجا هات رساند
به مثل گفتم این را و اگر نه کرم او		نکشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند
همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد		بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند
دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش		به کی ماند به کی ماند به کی ماند به کی ماند
هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را		بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

گرفتم از ره ِ دل راه بوستان گيرم /// كدام سرو به بالاي دوست مانند است؟

فراق يار كه پيش تو كاه‌برگي نيست /// بيا و بر دل من بين كه كوه الوند‌است

ز ضعف طاقت آهم نماند و ترسم خلق /// گمان برند كه سعدي ز دوست خرسند است

خنياگر ِ غم‌گيني‌ست

كه آوازش را از دست داده است.

اي كاش عشق را

زبان ِ سخن بود.

              هزار كاكلي ِ شاد

              در چشمان ِ توست

هزار قناري ِ خاموش

در نگاه‌ ِ من.

عشق را

اي كاش زبان‌ ِ سخن بود.

آنكه مي‌گويد دوست‌ات مي‌دارم

دل ِ انده‌گين ِ شبي‌ست

كه مهتاب‌اش را مي‌جويد.

اي كاش عشق را

زبان ِ سخن بود.

هزار آفتاب‌ ِ خندان در خرام ِ توست

هزار ستاره‌ي گريان

در تمناي من.

عشق را

اي كاش زبان‌ ِ سخن بود.

احمد شاملو

چشم‌انتظار نگاه محبت‌آميزي هستم

و تو

به دنبال رستگاري به همه جا سر مي‌زني!

سایه ها زیر درختان در غروب سبز می‌گریند
شاخه‌ها چشم انتظار سرگذشت ابر
 و آسمان چون من غبار آلود دلگیری
باد بوی خاک باران خورده می‌آرد
سبزه‌ها در رهگذر شب پریشانند
آه کنون بر کدامین دشت می‌بارد
باغ حسرتناک بارانی‌ست
چون دل من در هوای گریه‌ي سیری.

(سايه)

ای دل شکایت‌ها مکن تا نشنود دلدار من/ ای دل نمی‌ترسی مگر از یار بی‌زنهار من

 ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من/ نشنیده‌ای شب تا سحر آن ناله‌های زار من

 یادت نمی‌آید که او می کرد روزی گفت گو/ می گفت بس دیگر مکن اندیشه گلزار من

  خندید و می گفت ای پسر آری ولیک از حد مبر/ وانگه چنین می کرد سر کای مست و ای هشیار من

 چون لطف دیدم رای او افتادم اندر پای او/ گفتم نباشم در جهان گر تو نباشی یار من

 گفتا مباش اندر جهان تا روی من بینی عیان/ خواهی چنین گم شو چنان در نفی خود دان کار من

 گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی‌جام تو/ بفروش یک جامم به جان وآنگه ببین بازار من

زندگی

چه فکر می کنی؟
که بادبان شکسته زورق به گل نشسته‌ای است زندگی ؟
در این خراب ریخته
که رنگ عافیت ازو گریخته
 به بن رسیده راه بسته ای ست زندگی ؟
 چه سهمناک بود سیل حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب درکبود دره‌های آب غرق شد
هوا بد است
 تو با کدام باد می روی؟
چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را
که با هزار سال بارش شبانه روز هم
 دل تو وا نمی شود
تو از هزاره های دور آمدی
 در این درازنای خون فشان
به هر قدم نشان نقش پای توست
 در این درشتناک دیولاخ
ز هر طرف طنین گامهای رهگشای توست
بلند و پست این گشاده دامگاه ننگ و نام
به خون نوشته نامه وفای توست
به گوش بیستون هنوز
صدای تیشه های توست
چه تازیانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود
 چه دارها که از تو گذشت سربلند
 زهی شکوه فامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند
نگاه من
 هنوز آن بلنددور
 آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور
 کهربای آرزوست
سپیده ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
 سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
 رو نهی بدان فراز
 چه فکر می کنی ؟
جهان چو آبگینه شکسته ای ست
که سرو راست هم در او شکسته می نمایدت
چنان نشسته کوه درکمین دره‌های این غروب تنگ
زمان بی کرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج
به پای او دمی ست این درنگ درد و رنج
به سان رود
 که در نشیب دره سر به سنگ می زند
رونده باش
امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش

 سایه